Serdecznie zapraszamy na KONFERENCJĘ PRASOWĄ Unifikacyjnej Wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu na Nanga Parbat (8126 m) i Gasherbrumy.

Wyprawa zakończyła się sukcesem. Szczyt Nanga Parbat został zdobyty przez Artura Hajzera, Marcina Kaczkana i Roberta Szymczaka. Wszyscy uczestnicy wyprawy szczęśliwie wrócili do kraju.

Wyprawa zakończyła I etap projektu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015, który ma doprowadzić do zdobycia przez Polaków niezdobytych dotąd zimą ośmiotysięczników.

Konferencja prasowa wyprawy odbędzie się 21 lipca o godzinie 13, w Warszawie, w Centrum Olimpijskim (parter, sala konferencyjna-część B) przy ulicy Wybrzeże Gdyńskie 4.

15 lipca przylecą do Polski Ola Dzik i Artur Hajzer, ostatni uczestnicy Unifikacyjnej Wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu na Nanga Parbat i Gasherbrumy.

Planowali jeszcze zdobycie Gasherbrumów, ale  logistyczne i formalne bariery zadecydowały o zakończeniu akcji w górach.

Marcin Kaczkan i Robert Szymczak wrócili do kraju  8 lipca a pozostali członkowie wyprawy 1 lipca.

Wyprawa  działała w trudnych warunkach, była sprawdzianem kondycji, umiejętności wspinaczkowych i odporności psychicznej. Zakończyła się sukcesem! Przypomnijmy, ze na wierzchołku Nanga Parbat stanęło trzech uczestników: Artur Hajzer, Robert Szymczak i Marcin Kaczkan.

Pierwszy rozdział programu Polski Himalaizm Zimowy został zamknięty.

4 lipca wieczorem, wszyscy pozostali w Pakistanie  uczestnicy  Wyprawy Unifikacyjnej PZA na Nanga Parbat i Gasherbrumy znaleźli się razem w bazie.

Marcin Kaczkan po dwu dniach od zdobycia szczytu zszedł wraz z Olą Dzik do oczekujących ich Artura Hajzera i Roberta Szymczaka. Poprzednią noc Ola i Marcin spędzili w obozie 3.

Artur i Robert nie siedzieli w bazie bezczynnie, lecz pakowali cały sprzęt, rzeczy osobiste, zwijali bazę.

Dzisiaj (5 lipca) cała czwórka od rana schodzi z bazy w kierunku Chilas.
Jutro, bądź pojutrze powinny zapaść decyzje co do ewentualnego przemieszczenia się w kierunku bazy pod masywem Gasherbrumów i kontynuowania tam działalności wspinaczkowej.

Czekamy zatem na kolejne wiadomości od naszej dzielnej czwórki!

Relacja z 2.07. godz. 7.10:

Kolejny uczestnik Wyprawy Unifikacyjnej PZA na Nanga Parbat stanął na wierzchołku!

2 lipca o godzinie 10 rano czasu lokalnego (7 rano w Polsce) szczyt zdobył Marcin Kaczkan, weteran Zimowej Wyprawy NETIA K2, trzeci polski „Śnieżny Bars”, czyli zdobywca kompletu siedmiotysięczników byłej ZSRR.

Ola Dzik i Marcin Kaczkan wyruszają z bazy na szczyt Nanga Parbat (26.06)

Arek Grządziel, Ola Dzik, Marcin Kaczkan w namiocie

Jego atak rozpoczął się od wyjścia z bazy 26.06., w parze z Aleksandrą Dzik. Po trzech dniach wspinaczki, 29.06. osiągnęli oni obóz IV na płaskowyżu Bazin, na wysokości 7.150 m.  Tego samego dnia, ok. godziny 21, rozpoczęli szturm na wierzchołek. Niestety, nad ranem 30.06. byli zmuszeni do wycofania się z powodu złej pogody i pobłądzenia. Zawrócili do obozu IV i tam przeczekiwali kolejne 30 godzin wypatrując lepszej pogody.

Ponowne wyjście w kierunku szczytu nastąpiło 1 lipca późnym wieczorem. Po pierwszych godzinach marszu, z wysokości 7.250 m, z ataku zawróciła Ola Dzik, tłumacząc się ogólnym zmęczeniem wysokością. Marcin Kaczkan samotnie kontynuował wspinaczkę. Utrzymywała się dobra pogoda, wiatr nie wiał, niebo było gwiaździste. Marcin czuł się dobrze i miał dobre tempo. Z bazy atak zabezpieczali i wspomagali orientacyjnie Kierownik Artur Hajzer i lekarz wyprawy Robert Szymczak.

Marcin w ciągu następnych 5 godzin powinien znaleźć się  z powrotem  w obozie IV, a 3 lub 4 lipca w bazie, razem z Olą Dzik.

Artur Hajzer

Relacja z 30.06.2010:

W nocy z 29 na 30 czerwca zespół unifikacyjnej wyprawy PZA na Nanga Parbat i Gasherbrumy Aleksandra Dzik i Marcin Kaczkan atakowali szczyt Nanga Parbat.

Z obozu IV na plateau Bazin (na drodze Kinshofera), na wysokości 7150 m, wspinacze wyszli 29.06 o godzinie 20. Stosunkowo wczesne wyjście wymuszone zostało ciszą wiatrową. Silny wiatr wiejący w tych dniach z prędkością 65 km/h miał być bowiem spodziewanym głównym wrogiem tego ataku.

Zespół poruszał się bardzo sprawnie, szybko nabierając wysokości. W wyjściu uczestniczyli też członkowie innej, małej wyprawy włosko-polskiej: Simone La Terra i Paweł Michalski.

Brak wiatru powodował niestety zamglenia. Słaba widoczność spowodowała zgubienie orientacji w terenie. Po 8 godzinach marszu ekipa osiągnęła wysokość 7900 m. Nie udało się jednak zlokalizować dalszej drogi do szczytu, który wydawał się być niemal w zasięgu ręki.

Około  godziny 5 rano 30 czerwca pogoda zdecydowanie się  pogorszyła. Zaczął padać śnieg, widoczność spadła do zera i wzmógł się wiatr. Cała czwórka podjęła decyzję o natychmiastowym powrocie do obozu IV po własnych śladach, póki były one jeszcze widoczne.

Ola i Marcin przebywają teraz w obozie 4. Planują tam przeczekać kolejne 24 godziny i szukać będą  w prognozach pogody szansy na jeszcze jedno uderzenie.

Relacja z wtorku  29 czerwca, z godziny 16 czasu pakistańskiego:

Są kłopoty. Losy ataku niepewne. Pogoda płata figla. Wiatr bardzo się wzmógł. Na szczycie wieje 100 km/h. Nasi meteorolodzy przepraszają – ich modele komputerowe są tylko modelami. Nie mają na szczycie stacji pomiarowych. Dają jednak nadzieję, że zryw, który teraz obserwujemy jest tylko parogodzinny. Niemniej wg nich wiatr będzie utrzymywał siłę 50-70 km/h, a od rana można liczyć na osłabienie i jakieś okna ciszy.

Wiatr w kopule szczytowej Nanga Parbat 29.06 godz. 15:00

Jednocześnie prognozy mówią, że ewentualne przeczekiwanie nie ma sensu. W czwartek i piątek wiatr będzie silny więc albo pozostaje środa albo…

Ola Dzik i Marcin Kaczkan mają w namiocie obozu 4 trudne chwile. Namiot łopoce – trudno wychynąć, żeby nabrać śniegu. Nie tyle, żeby to im uniemożliwiało egzystencję, ile martwią się o losy ataku, i czy dadzą radę.

Wiatr w kopule szczytowej Nanga Parbat 29.06 godz. 15:30

Teraz próbują spać. Pobudka o 19.30, próba marszu w górę o 21.00. Na pewno próbować będą – bez wyjścia z namiotu siły wiatru nie da się ocenić i można srogo się pomylić. Wiatr do 60 km/h wydaje się być do pokonania i nie powinien być niebezpieczny. Na pewno ich jednak będzie bardzo spowalniał i będą musieli włożyć więcej siły w marsz by zdążyć w górę, a potem w dół. Zadanie więc nie będzie łatwe, a szanse na sukces spadają.

Artur Hajzer

29.06 o godzinie 00.00 zespół Ola Dzik i Marcin Kaczkan mieli w obozie 3 pobudkę. O drugiej w nocy wyszli z obozu.

Ola Dzik przed atakiem szczytowym

O godzinie 7 rano doszli do przełamania płaskowyżu Bazin. Stąd torując po kolana w śniegu, idąc po traserach wyprawy o godzinie 10.30 odnaleźli depozyt i namiot obozu 4 na wysokości 7150 m. Teraz odkopują platformę i namiot,  przygotowują się do odpoczynku. O godzinie 21.00 mają wyruszyć na szczyt. Oboje są w dobrej formie i czują się dobrze, są porządnie zaaklimatyzowani.

Marcin Kaczkan przed atakiem

Pogoda i widoczność są OK. Prognoza również. Wiatr nie jest silny. W kopule również wiatr wydaje się słabnąć. Oczekujący w bazie Artur i Robert są dobrej myśli.

Razem z Olą i Marcinem jest zespół innej wyprawy – Paweł Michalski i Włoch Simone La Terra. Oprócz tych czterech osób w ścianie jest dwójka Nepalczyków walczących o tytuł pierwszych zdobywców Korony Himalajów. Zaliczają oni wyjście aklimatyzacyjne i są w drodze do obozu II.

Artur Hajzer

Relacja z 27 czerwca:

Ola Dzik i Marcin Kaczkan są w obozie II. Jutro idą do obozu III. To ich atak szczytowy. Na szczycie chcą być 30 czerwca.

Ola Dzik i Marcin Kaczkan wyruszają do ataku (26.06)

W tym samym tempie idą uczestnicy innej, dwuosobowej wyprawy Paweł Michalski i Simone La Terra.

Trójka Koreańczyków przebywa w obozie III. Jutro mają wrócić do bazy. Są to wspinacze, którzy tej wiosny zdobyli już Kangchenjungę. Najbardziej utytułowany z nich Kim Giao ma już na koncie 10 ośmiotysięczników. Realizują oni metropolitalny program sportowy miasta Busan – zdobycie 14 ośmiotysięczników w ciągu 6 lat.

Artur Hajzer i Robert Szymczak czekają na zespół szturmowy w bazie. Właśnie odwiedzili bazę
koreańską i odbyli miłe spotkanie z kierownikiem wyprawy koreańskiej, który doskonale pamięta
czasy lat 80. Był na zimowej wyprawie na Kangchenjundze w 1985/86 i bardzo mu było przykro, że Polacy zdobyli ten szczyt zimą 1986/87. Koreańska wyprawa ponowiła atak w 1987/88 i dokonała wtedy drugiego zimowego wejścia.

Język angielski naszego gospodarza z Korei jest bardzo kulawy, ale w pewnym momencie usłyszeliśmy:
- Mamy specjalny program sportowy! Chcieć zdobyć 5 szczytów zimą w ciągu pięć lat!
- Kto? Gdzie? Skąd wiesz?
- Wiem z Korei! Trenuje się! Alpine Club to organizuje!
- Ale kto? Koreańczycy?
- Nie, nie, Polacy! Naprawdę!
- Aaaa! Polacy! A skąd wiesz?
- Internet! Kukuczka webpage see!

No, to ostatnie zdanie nas uspokoiło. Znaczy się, o naszym programie „Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015″ w Korei już wiedzą…

Tymczasem trzymamy kciuki za Olę i Marcina!

Artur Hajzer

Oto kilka zdjęć ilustrujących wydarzenia ostatnich dni:

Artur Hajzer na szczycie Nanga Parbat (23.06)

Jarek Gawrysiak i Robert Szymczak na plateau podszczytowym, schodzą (24.06)

Robert Szymczak i Artur Hajzer swiętują w bazie (25.06)

Robert Szymczak strzela w bazie na wiwat (25.06)

Pamiątkowe zdjęcie przed zejściem w doliny 7 uczestników wyprawy

26-go czerwca rano siedmiu uczestników opuściło bazę.

Po południu Aleksandra Dzik i Marcin Kaczkan wyruszyli do ataku szczytowego. Są w obozie I.
Artur Hajzer i Robert Szymczak zabezpieczają ich z bazy.

W ścianę weszli też:

• silny 3-osobowy zespół koreański (są pomiędzy c2 a c3),
• Amerykanka Cleo Weidlich z dwoma utytułowanymi wspinaczami pakistańskimi (w c2) ,
• zespół polsko- włoski Michalski/La Terra (w c1).

Nasz zespół i co najmniej jeszcze 2 planują być na szczycie 30 czerwca.

Artur Hajzer